Ik weet nu niet of ik de relatie moet beëindigen, want verder is het super. Maar dit vind ik echt een probleem. Het voelt als een soort van emotioneel vreemdgaan. Zij heeft hem heel erg geholpen toen hij in een hele moeilijke periode van zijn leven zat en hij zal haar nooit laten vallen.

Overigens vind ik het ook vreemd dat een man van 40 zijn hulp krijgt van een meisje van 23. Heb jij advies voor mij hoe hiermee om te gaan.

 

---

 

Mannen en vrouwen ervaren vreemdgaan op een verschillende manier. Dat heeft te maken met hoe ze liefde en intimiteit beleven. Voor mannen is meestal het fysieke aspect de essentie van vreemdgaan, voor vrouwen het emotionele. Beide gaan over intimiteit delen met een ander.  

 

Vrouwen kunnen hun partner meestal de lust wel vergeven, maar niet dat ze een stuk van zichzelf delen met een ander. Mannen daarentegen vinden het niet onoverkomelijk dat hun partner emotionele intimiteit met een ander deelt, zolang die maar met zijn poten van haar afblijft. Dit zorgt nogal eens voor verwarring als er over schuld en vergeving gesproken wordt.

 

Ik denk dat jouw vriend oprecht niet het idee heeft dat wat hij doet iets met vreemdgaan te maken heeft. In zijn hoofd is sex de grens van vreemdgaan. En die grens is hij niet overgegaan. Voor jou is wat hij doet wèl vreemdgaan. Je benoemt het zelf heel goed als 'emotioneel vreemdgaan'. Dat is het ook. Alleen heeft dat voor hem een andere waarde dan voor jou.

 

Neem je gevoel serieus. Ga na hoe zwaar dit voor je weegt. Praat er nog een keer over met hem. En neem er daarna een beslissing over. Uiteindelijk is het iets van hem, waar je 'ja' of 'nee' tegen moet zeggen. Hoe langer je de beslissing uitstelt, hoe meer het aan je zal gaan vreten. En daarmee ook aan de relatie.

---

 

Haha, dit lijkt wel een puzzeltje...

 

Mijn gevoel zegt: Ze speelt jouw spelletje mee. En ze laat pas zien wat ze werkelijk van jou vindt, als jij dat ook doet. Zo werkt het namelijk.

 

Dus misschien is het een idee om gewoon open en eerlijk tegen haar te zijn? Niet ontwijken, niet terugtrekken. Gewoon trots zijn op je gevoelens voor haar. Gegarandeerd dat je dan het beste antwoord krijgt op je eigen vraag.

 

Succes!

 

---

 

De enige manier om erachter te komen wat hij voor jou voelt is het hem te vragen.

 

Ik begrijp waarom dat eng is en een risico. Maar ik kan alleen speculeren. En daar heb je denk ik weinig aan. Want dat kun je zelf ook. ;)

 

Er zijn wel een aantal 'objectieve' aanwijzingen in je verhaal die een indruk geven van hoe hij erin staat. Als hij ervan overtuigd zou zijn dat jij de vrouw van zijn leven bent, dan had hij er wel voor gezorgd dat jij zijn vriendin was. Mannen 'nemen' geen verkering met iemand die ze eigenlijk niet willen. Mannen zorgen er doorgaans voor dat ze krijgen wat ze wèl willen.

 

En deze man doet dat zeker, dat merk je aan zijn flirt-gedrag. Dat is wanneer hij jou wil. En dan maakt hij er ook werk van. De vraag is alleen: voor wat en hoe lang? Ik maak er uit op dat hij zich zeker aangetrokken voelt tot jou. Maar ik heb geen idee hoe serieus en duurzaam dat is.

 

De waarheid zal ergens in het midden liggen. Vraag het hem gewoon, wie weet wil hij het je graag vertellen. En als je het eng vindt om dat face-to-face te doen, vraag het dan gewoon op msn ofzo. Lekker veilig. Je hoeft het jezelf natuurlijk ook niet moeilijker te maken dan nodig...

 

Succes!

---

Anoniem, 33 jaar

 

---

 

Volg je hart. Altijd. 

 

Terwijl ik je las voelde ik me erg ongemakkelijk over het leeftijdsverschil. Niet om 'hoe het hoort'. Maar omdat jullie door dat verschil heel duidelijk in twee verschillende levensfases zitten. Jij zit nog in de fase van bouwen. En ontdekken wat je wilt en wie je bent. Hij weet dat al. Heeft waarschijnlijk op veel (levens)vragen al antwoord gevonden. En geniet er van dat 'niet meer alles zo nodig hoeft'. Jullie libido is iets waarin dat verschil heel duidelijk tot uiting komt. 

Ook dacht ik in eerste instant: waarom vraagt hij dit aan mij? Omdat je overkomt als iemand die de boel goed op orde heeft. Je weet heel goed wat je wilt. Je twijfelt, maar dat doen we allemaal bij dit soort belangrijke keuzes. Maar toen ik de laatste regels las, begreep ik het. ...en kan ik hem ook niet verlaten want hij heeft mijn steun nodig... Dit is wat het voor jou moeilijk maakt om je hart te volgen: je voelt je veranwoordelijk voor hem en daardoor schuldig.

 

Ik begrijp waarom je het zo voelt. Het is een belangrijk onderdeel van jullie liefde en relatie. Je wilt hem geen pijn doen en hem niet in de steek laten. Dat spreekt voor je. Maar - ook al ben je zijn partner- jij bent niet verantwoordelijk voor zijn leven en geluk. Je bent verantwoordelijk voor jouw leven en geluk. 

 

Bedenk eens wat jij er van zou vinden als je hem was? Als je zou weten dat iemand bij je blijft uit plichtsbesef. Dat hij eigenlijk verlangt naar anders en meer. En dat zijn hart er niet meer bij is... Liefde is ook vertrouwen hebben in zijn wijsheid en kracht. Dat hij ermee zal kunnen dealen. En er zijn eigen weg in zal vinden. Net als jij.

 

Misschien kun je nog proberen om het bespreekbaar te maken. Helemaal open en eerlijk. Dan kunnen jullie samen onderzoeken of er nog alternatieven zijn. Bijvoorbeeld dat jullie een andere 'vorm' zoeken voor jullie relatie (een speciale vriendschap?). Zet voor zo'n gesprek goed jouw behoeftes op een rijtje en wees er alert op dat je je niet laat leiden door je schuldgevoel.

 

Je mag het ook als een mooie liefdeservaring zien en het afsluiten. Je hebt namelijk geen andere verplichting aan hem, dan de liefde in je hart. Je hebt je leven nog voor je. Leef het!

Wat is nu mijn vraag? Ik weet het eigenlijk niet. Ik hou van twee mannen, twee mannen die vreemdgaan... Met de één ben ik verbonden, de ander prikkelt me en trekt me dermate aan dat ik me afhankelijk opstel. Geen ideale situatie kortom. Wat moet ik? Soms denk ik dat ik alleen moet gaan wonen. Een huisje van mezelf. Maar als ik naar mijn kinderen kijk die zo gelukkig zijn, zich beschermd voelen, zie hoe comfortabel mijn leven is, dan zinkt de moed me in de schoenen. Ik baal ervan dat mijn partner een rokkenjager is. Ik baal er van dat mijn minnaar me zo laat smachten en wachten. Waar ben ik zelf???

 

---

Ik kan je advies geven, inzicht misschien, maar wat ik niet voor je kan doen is kiezen. En dat is denk ik voor jou de sleutel tot de uitweg: kiezen.

 

Je hebt alles goed op een rijtje. Je weet wat je doet en wat je kunt doen en wat daarvan de consequenties zijn. Maar het lijkt of je gevangen zit in het web van voor- en nadelen. Kiezen is nooit makkelijk. En geen enkele keuze is gegarandeerd of perfect. Maar als je niet kiest, raak je steeds verder verwijderd van jezelf. Van wie jij bent en wat jij wilt.

 

Je bent rationeel en kunt goed argumenteren en analyseren. Het lijkt of kiezen daarmee eenvoudiger wordt, maar dat is niet helemaal waar. De belangrijkste bron die je de weg wijst, zit namelijk niet in je hoofd maar in je hart. Je gevoel, je intuïtie, je dromen en je wensen leiden je beter en zuiverder naar wat goed voor je is dan je ratio.

 

Probeer eens alle argumenten, consequenties, verwachtingen en zorgen los te laten en op zoek te gaan naar de stem van je hart. Als je het niet gewend bent ernaar te luisteren zal die aanvankelijk heel zacht zijn. Raak ermee vertrouwd door met kleine keuzes te beginnen. Laat je hart beslissen, hoe raar of onverstandig je hoofd het ook vindt. Ervaar wat het je brengt en wat de potentie van je gevoel is. Zo zul je ook nieuwe impulsen krijgen voor je dilemma's.

 

Ik wil je nog wijzen op een alternatief voor je situatie waar je misschien zelf niet aan gedacht hebt. Jij en je man zouden kunnen kiezen voor een polyamoureuze relatie. Binnen de polyamorie wordt erkend dat je van meerdere mensen tegelijk kunt houden en wordt daar binnen de relatie(s) ruimte voor maakt. Het is gebaseerd op totale openheid en liefde. Je kunt op internet veel informatie en ervaringsverhalen vinden over polyamorie, bijvoorbeeld op deze site: www.polyamorie.nl.

 

---

 

Niets is zo charmant en ontwapenend voor een vrouw als een man die open is over zijn onzekerheden. Dus ja: het bespreekbaar maken is zeker een goede manier. Verder kun je uit haar lichaamstaal veel informatie halen over hoe open ze staat voor toenadering van jou.

 

Kijk bijvoorbeeld of ze jouw houding en gebaren spiegelt: dat is een duidelijk teken van interesse en aantrekking. Stel bijvoorbeeld dat jullie tegenover elkaar aan tafel zitten en jij met je kin op je rechterhand steunt (elleboog op tafel). Zij spiegelt jou als ze dezelfde houding aanneemt en met haar kin op haar linkerhand steunt. Let er op of ze jou in haar gebaren en lichaamshouding 'volgt'. Je kunt dat zelfs voorzichtig testen door regelmatig een andere houding aan te nemen. Hoe meer ze je daarin kopieert en volgt, hoe groter de aantrekking.

 

Een vrouw geeft ook andere signalen als ze open staat voor toenadering. Een voor de hand liggend teken is haar (glim)lach. Hoe meer en hoe stralender ze naar je lacht, hoe leuker ze je vindt. Let ook op haar ogen: als ze sprankelen is dat ook een goed teken. Vrouwen hebben ook de neiging om met hun handen door hun haar te gaan of met hun haar te spelen als ze iemand aantrekkelijk vinden. Ze doen dat onbewust om sexy over te komen. Ook houden ze hun vingers dan in de buurt van hun mond. Een onbewust gebaar om de aandacht op hun (zoenbare) lippen te vestigen.

 

Er zijn ook signalen die aangeven dat een vrouw niet geïnteresseerd is. Als ze bijvoorbeeld haar armen over elkaar geslagen heeft, is dat meestal een zelf-beschermende en afwijzende houding. Ook als ze steeds korte antwoorden geeft en jij vreselijk je best moet doen om het gesprek op gang te houden, heeft ze er waarschijnlijk geen zin in. Of als ze tijdens de date de hele tijd om zich heen of naar anderen zit te kijken. Een vrouw die jou wil, heeft alleen oog voor jou.

 

Dit zijn wat 'trucjes' die je kunt gebruiken om haar interesse in te schatten. Maar het belangrijkst is eigenlijk om gewoon open te staan voor wat zij zegt en doet. Als jij het gevoel hebt dat ze je leuk vindt, is dat waarschijnlijk ook zo. De rest is dan een kwestie van lef. Het is lullig dat je als man geacht wordt het initiatief te nemen. Maar als je dat met kracht en overtuiging doet, zal dat zeker op prijs gesteld worden. Succes!

Na een tijdje kwamen er sexuele spanningen bij kijken en begonnen we elkaar aan te raken en te kietelen wat je normaal bij een vriend niet doet. Ik hou wat dat betreft wel van een spelletje. Ik was immers vrijgezel. Verder gebeurde er niks buiten de onschuldige strelingen.
De laatste schooldag naderde en ik had met hem afgesproken om na deze schooldag gezellig het jaar af te sluiten (en om afscheid te nemen).

Ik heb sinds 3 maanden een nieuwe vriend, een hele leuke en lieve jongen. Ik ben heel blij en gelukkig met hem. Maar ik heb af en toe van die dagen dan denk ik de gehele dag aan mijn lieve klasgenoot. Op zo'n moment voel ik me heel verdrietig en weet ik niet wat ik moet. Ik durf voor 90% zeker te zeggen dat hij zijn vriendin en alles wat hij op orde heeft op het moment niet gaat opgeven voor mij.

---

 

Pfffff, wat doe je jezelf aan? Laat mij daar als buitenstaander een antwoord op geven: je bent jezelf gek aan het maken met een onbereikbare liefde. Je weet rationeel heel goed dat hij niet open staat voor jou. Het feit dat hij niets van zich laten horen is daar een bewijs van. En hij heeft een vriendin en een kind, dus hij heeft zijn keuze gemaakt.

 

In plaats van te blijven hangen in je verlangen en de vraag of hij ooit voor jou zal kiezen, kun je beter eens naar jezelf kijken. Met brute eerlijkheid. Je hebt een relatie terwijl je verliefd bent op een ander. Wat zegt dat over jou? Wat wil je, wat mis je, wat heb je nodig, waar ben je bang voor?

 

Onbereikbare liefdes hebben meestal een diepere betekenis. Omdat je (onbewust) weet dat die persoon nooit voor jou zal kiezen, is het een hele 'veilige' liefde. Je kunt er al je wensen en behoeftes op projecteren, je weet dat je nooit gekwetst of afgewezen of in de steek gelaten zult worden. Want er zal nooit een relatie zijn. Je kunt er precies het sprookje van maken dat je zelf wilt.

 

Maar je doet jezelf daarmee te kort. Als je jezelf 'bewaart' voor een onbereikbare liefde, ga je werkelijke liefdeservaringen uit de weg. Ervaringen die welliswaar pijn kunnen doen, maar waar je van leert en uitgroeit tot een steeds mooiere en rijkere versie van jezelf. Bovendien kun je dan ook niet de werkelijke fijne kant van liefde ervaren, die alleen bereikbaar is als je jezelf er volledig aan overgeeft.

 

Ga bij jezelf na of er misschien een reden is dat je naast je vriend nog naar een ander verlangt. Wat zegt dat over jou en je behoeftes? Wat zegt dat over je relatie? En maak daarna een keuze: wil je vast blijven houden aan het veilige verlangen naar je studiegenoot of wil je jezelf ervan bevrijden? Het is prima als je er aan vast wilt houden. Blijkbaar haal je er dan iets uit wat je nodig hebt of fijn vindt. Maar dan hoef je jezelf niet gek te maken. Dan is het gewoon een keuze. 

 

Als je iets wilt veranderen in je situatie, is openheid de sleutel. Vertel je studiegenoot over jouw gevoelens en verlangens. Vraag hem naar zijn gevoelens en de kans op een plek voor jou in zijn leven. Laat het sprookje in de realiteit landen en beslis dan wat je er verder mee doet. Je kunt iedere dag opnieuw een keuze maken voor de rest van je leven.

 

---

 

Poeh, dit vind ik een lastige situatie. Je lijkt gevangen te zitten in oude patronen. Daarin heb je voor jezelf zorgvuldig wat ruimte gecreëerd. Maar het lukt je niet om de boel zodanig te plooien dat het je een duurzaam gevoel van vrij en tevreden oplevert. Dat komt denk ik omdat je bezig bent met sub-optimalisatie: je probeert je leven op bepaalde onderdelen te verbeteren in plaats van integraal iets aan het geheel te doen.

 

De belangrijkste vraag voor mij is: wat wil jij? En dan bedoel ik niet het willen van het hoofd dat een weg zoekt binnen bestaande kaders, maar het willen van je hart. Wat wil jij ècht? Uit je verhaal maak ik in ieder geval op dat je een liefdevolle relatie wilt met intimiteit, fysiek (=sex) en emotioneel (=praten). Een volwaardige relatie dus, die niet van het broer-zus-type is zoals jij en je man op dit moment hebben.

 

Mijn manier van omgaan met complexe situaties is meestal dat ik probeer de kern te vinden en van daaruit naar een oplossing of verheldering werk. De kern in jouw situatie is voor mij de relatie met je man. Jullie zijn 21 jaar samen en de match is niet optimaal. Voor jullie allebei missen er belangrijke stukken in de relatie. 

 

Nou is natuurlijk geen enkele relatie perfect, zijn (en blijven) er altijd dingen waar je samen aan moet werken. Maar de vraag is waar de balans van 'dit is de moeite van het investeren waard' overslaat in 'nu kies ik voor mezelf'. Dat is een heel persoonlijk afwegingsproces, waarin je uiteindelijk alleen zelf een beslissing kunt nemen.

 

Wat daarbij vaak vertroebelt is de tijd-factor. Als je lang bij elkaar bent, hebben je normen de neiging om zich aan te passen aan de relatie. Oftewel: dan ga je dingen 'gewoon' of 'acceptabel' vinden die je als onafhankelijk persoon toch anders zou beoordelen. Doe maar eens alsof je een buitenstaander bent die gevraagd wordt om jouw relatie te beoordelen...

 

Ik wil je aanraden om terug te gaan naar de kern en na te gaan of je nog samen wilt zijn met je man. Je hebt dat natuurlijk al vaker gedaan, maar ik heb de indruk dat je daarin nog niet echt een keuze gemaakt hebt. De kunst is om zo open en eerlijk mogelijk te zijn tegen jezelf. Probeer angst (voor de consequenties van je keuze) zoveel mogelijk buiten de deur te houden. De ervaring leert namelijk dat als je eenmaal een keuze gemaakt hebt, de rest als vanzelf volgt.

 

Het lijkt me verstandig om de keuze voor jezelf zo zuiver mogelijk te maken. Daarmee bedoel ik dat je de avonturen met andere mannen en de potentie die daarmee verbonden is, even buiten beschouwing laat. De vraag wordt dan: wil je bij je man blijven of wil je alleen verder?

 

Ik vind bovendien dat kiezen voor jouw man inhoudt dat je bereid bent zijn beperkingen en de beperkingen van jullie relatie te accepteren. Je kunt jezelf namelijk alleen bevrijden uit het web waarin je verstrikt bent geraakt, door een onvoorwaardelijke keuze te maken. Twintig jaar geleden kon je nog denken 'ik kies voor hem want hij zal wel veranderen', nu vraagt je keuze om bruut realisme. Ga er vanuit dat hij is zoals hij is en nooit zal veranderen. Baseer daarop je keuze. Als je voor hem kiest, kun je daarna altijd nog samen zoeken naar mogelijkheden om jullie relatie te verbeteren.

 

Eigenlijk raad ik je dus aan precies dat te doen wat je al lang probeert te vermijden: met de billen bloot gaan. Niet alleen naar hem, maar vooral ook naar jezelf. Je bent op een punt gekomen dat het tijd is om je leven te evalueren, het goede te behouden en dat wat niet voor je werkt te veranderen. Als je wilt kan ik je met een coachingsessie helpen om de boel voor jezelf helder en op een rijtje te krijgen zodat je een duurzame keuze kunt maken. Je kunt me bereiken via mien@mienanoniem.nl.